سلام دوستایِ گلم!!                                                                      خوبین؟؟؟؟سلامتین؟؟؟؟ خب خدا رو شکر!!!!                                            مرسی از نظرایِ خیلی قشنگتون!امروز همونطور که تو آپِ قبلی گفته بودم براتون یِه مطلب از مریم حیدرزاده آماده کردم که امید وارم خشتون بیاد!! و همچنین ... عکسایِ مجلۀ جهانیِ هنرمندان!! که باید همینجا از الهه جوووون تشکر کنم که اجازه داد از عکسا استفاده کنم!!! خیلی ممنون!راستی دوستان می دونید که... کامران و هومن 26 مرداد در شبکۀ طپش مصاحبه دارن!! حتماً ببینین!! فکر کنم که 26 یا 29 تا خطه تلفن هم داره که می تونید زنگ بزنید و بهشون بگید که چقدر دوستشون دارید!! شاید من زنگ بزنم !! البتّه شاید!! چون می دونم که شاید از خوشحالی پشتِ تلفن غشی ، سکته ای و...!! کنم!! و می دونم که گریَم می گیره!!! به خاطرِ همین زنگ نمی زنم!! 

 خب اوّل بریم سراغِ مریم حیدر زاده!!!

به نامِ خالقِ زیبایی ها

می گویند متولدِ 2 بعد از ظهر 29 آبانِ 56 ، عاشقِ گلِ سرخ ، رنگِ سرخ و هر چیزِ سرخ، شیفتۀ راه رفتن زیرِ باران البتّه بدون چتر ، شب ها بی خواب است و روزها بی تاب ، هوایش پر از تنفس حافظ و عطرِ مولاناست و محکومست به زنده ماندن نه زندگی. دلباختۀ غروبِ دریا وطلوعِ رؤیاست ، ذهن آشفته اش پر از بریده هایِ یادِ شاملو و سهراب و نیماست ، از سنّت ها تفعُّل و شب یلدا را بیشتر می پسندد ، شمالی ترین نقطۀ دلش مالِ کسی ست که هرگز دوستش نداشت و ندارد، تنهاست ، مثلِ کوههایی که به قولِ قدیمی ها به هم نمی رسند ، کجایند آن قدیمی هایِ مهربان که ببینند آدم ها هم مثلِ کوهها این چنین اند ، تَرسَش از نرسیدن است و از اینکه ترسیِ اویی که نمی خواهدش از رسیدن باشد ، فقط یک آرزو دارد تویِ این دنیایِ بزرگ امّا کوچک ، آن هم مثلِ تمشک هایی که پشتِ چشمِ برگ های تیغ دار بوته پنهان شده ودور از نور مانده اند، کال اند.                                                                                           سبدی دارد پر از خالی  و پنجره ای که رو به خانۀ هیچ کس باز نمی شود.

                                                                                                   لقبش مجنون است البتّه با اجازۀ خودش ، و تخلصش رسپیناست که در زبان ِسانسکریت آن را پاییز معنا می کنند ، سرنوشتی دارد پر از خطوط سرگردان و مبهم  ومنتظرِ کسی ست که روزی قرار بود برایِ همیشه بیاید و بماند امّا حالا دلش هم برایِ او تنگ نمی شود ، هر وقت به آرزویتان رسیدید دعایش کنید  این حرفِ همیشه ، اول و آخرِ اوست، با وجودِ تمامِ این حکایت ها و شکایت ها تنها یک حرف برای گفتن دارد ، هم به او و هم به همۀ آنانی که حرفهایش را به خاطرِ آن اوی گمشدۀ نیامده می خوانند ، باز هم یا تو یا هیچکس.   

خب این هم از این ! خوشتون اومد؟؟؟